یکی از نقاط ضعف ما ایرانیها در قضاوت این بوده که بجای اینکه نیروی خود را صرف شناسایی و پی بردن به چیستی یک پدیده کنیم صرف دسته بندی آن در دو گروه خوب یا بد –سیاه یا سفید-ارزش یا ضد ارزش و ....می کنیم.متاسفانه ازاین احساسی فکر کردن همواره دچار آسیبهای جدی شده ایم ولی هنوزنتوانسته ایم این عادت را ترک کنیم.در پست قبل من نه تنها حتی یک جمله ستایش آمیز از موسیقی رپ ننوشتم بلکه به سادگی و حسی بودن این موسیقی اشاره کردم ولی آنطور که از کامنتها مشخص بود ظاهرا دوستان با همان دید سیاه و سفید به قضیه نگاه کرده اند و کامنتها بیشتر سمت کوبیدن این موسیقی- بدون شناخت درستی از آن- بود.چقدر خوب بود که به این باور میرسیدیم که 99 درصد پدیده های اطراف ما خاکستری رنگند نه سیاه یا سفید واز آن مهمتر 99 در صد پدیده های اطرافمان (به فرض سیاه بودن) معلولند نه علت!!!!
بگذریم!!!!
دوستی در کامنتهای پست قبل از ارتباط "پست مدرنیسم" با "رپیسم فارسی" پرسیده بود:
همانطور که می دانیم پست مدرنیسم بعنوان حرکتی وسیع ازهنر معماری شروع شد و سپس دامنه آن به دیگر هنرها کشیده شد در مورد موسیقی نیز معمولا هر جا که اثری از مدرنیسم وجود دارد در پی آن پدیده پست مدرنیسم یا فرار از مدرنیسم را مشاهده کردیم.نمونه بسیار بارز این تحول را می توان در سیرآلبومهای گروههایی مانند کویین یا متالیکا یا جهت گیری کلی موسیقی پاپ به سمت سادگی- بعد از دهه هفتاد وهشتاد - مشاهده کرد بزبان ساده این حرکت بمعنای انبساطی پس از ا نقباض یا جریانی واگرا پس از جریانی همگراست.رپیسم فارسی نیز در ایران نوعی از همین انبساط هنری است که می تواند آلترناتیوی برای مخاطبان خسته از پیچیدگیهای موسیقی مدرن شود.
در پست بعدی جنبش "رپ فارسی" را بیشتر مو شکافی می کنم.
منتظر کامنتهای خاکستری رنگتان هستم!!!!
